Aanbevolen post

Positiviteit

‘Weg met teveel spiegels’, lees ik. Ik schrijf het over mezelf maar nu denk ik: Houd je dan wel van jezelf? Hm, ik kom er later nog op teru...

zondag 5 juli 2020

Mam, waar ben je nou?

Ik druk het weg, het pijnlijke gevoel en die emoties. Ik wil veel liever ‘niet voelen’. Ik wil een lachen, gieren en brullen, als altijd. Maar forceren lukt eigenlijk niet, want dan ben ik vijf minuten later weer sip, wat anderen nog minder begrijpen dan ik zelf al doe. Het is alsof je een bal onder water duwt en hoe krachtiger je dat doet, des te hoger die bal uit het water springt als je de bal loslaat. Hoe meer je je emoties onderdrukt, des te krachtiger en vaker ze weer terugkomen. Ik heb ze altijd onderdrukt en tijdens mijn eerste therapie geleerd dóór mijn emoties te gaan: Verwerken, hoe moeilijk het ook is. Och, wat ben ik verdrietig en het lijkt maar niet te verdwijnen.

Ma is op bezoek geweest. Ik dacht van de week kom op, dan ben je er maar vanaf. Het is zo moeilijk uit te leggen, en het doet zo’n pijn. Ik zal beginnen met een stukje over haar te vertellen.

Ma heeft 5 kinderen met pa en 2 met een andere man. Toen ze de laatste 2 kreeg is mijn moeder erg zorgzaam en lief geworden. Ma was alcoholist en streng voor ons, en pa volgde haar, zegt mijn broer. Ik heb het anders beleeft maar door de therapieën die ik volg kom ik erachter dat ik veel opgekropte woede en verdriet naar haar toe heb, en dat mijn moeder vroeger helemaal niet zo lief was zoals de laatste jaren.

Ma is in 2005 gediagnostiseerd met de ziekte ‘schizofrenie paranoïde’. Ze heeft in totaal 4 psychoses gehad, waarvan ze er momenteel uit een begint te krabbelen. Een psychose duurt gemiddeld een jaar. Tijdens haar psychoses (en ook daarbuiten) heb ik veel voor haar gezorgd, onze rollen waren vaak omgedraaid.

Ik was 10 toen ze in haar 1e psychose belandde. Ze was op de vlucht en had allerlei complottheorieën bedacht. Mijn vader is gaan zoeken en heeft haar na 2 dagen gevonden, tussen de zwervers in Parijs. Toen ik 14 was volgde de 2e psychose en wederom vluchtte ze naar Frankrijk. Dit gebeurde toen haar 2 nieuwe kindjes van haar toenmalige vriend (die overigens de diagnose ‘borderline persoonlijkheidsstoornis’ had), uit huis geplaatst werden. Ma was bang voor de medicijnen en dacht dat anderen haar dood wilden hebben. Ze verscheurde foto’s van de kinderen waar ik naast zat, en zei dat ik haar dochter niet was. Haar 3e psychose kwam toen ik 18 was. Ik had niks meer te maken met jeugdzorg, ik kon gaan en staan waar ik wilde. Ik was bijna dagelijks bij mijn moeder. Ze dacht altijd dat we in de gaten gehouden werden en zag camera’s hangen, zelfs in het Kralingse bos. Ma nam vaak afscheid, door te zeggen dat ze er morgen niet meer zou zijn. We hebben huilend in elkaars armen gelegen. Ik wist wel dat mijn moeder ziek was en niet dood ging, maar het feit dat zij dacht dat ze dood ging en ik dat niet weg kon nemen, is onbeschrijflijk moeilijk en pijnlijk.

Na mijn relatiebreuk van 2 jaar geleden heb ik afstand genomen door haar veroordelende reacties. Ik was ‘dom’ dat ik altijd maar naar mijn ex terugging. Ze bedoelde het goed, maar ma kan zo lekker ongenuanceerd zijn, en ik heel gevoelig. Bovendien heb ik een gedesorganiseerde hechting ontwikkeld wat ontstaat in de eerste 4 levensjaren (leer ik op school), dus het maakte mij ook nog eens boos als ze zo over me oordeelde. Ik vond het moeilijk en steun was ver te zoeken.

Vorig jaar belandde ma in de 4e psychose, nadat ze teveel, te vaak alcohol dronk. In combinatie met alcohol werken de medicijnen niet. Ik heb bewust gekozen om niet voor mijn moeder te zorgen en dit over te laten aan de behandelaren en mijn huidige stiefvader. Ik begon met mijn nieuwe opleiding en had net mijn leven weer een beetje op de rit. Ik kwam uit een zware relatie en moest aan mezelf werken, anders zouden school en therapie falen en dat kon ik niet toelaten. Als ik teveel voor mijn moeder zorg, vergeet ik mezelf.

Toen ze van de week op bezoek was, was ze blij om mij te zien, maar het is voor mij meer dan dubbel. Ik voel woede naar haar na alles wat ik te weten kom over mijn verleden. 

Tijdens mijn wekelijkse therapieën sta ik stil hoe mijn schema’s zijn ontwikkeld en worden herinneringen opgeroepen waarvan ik dacht dat ik ze allang verwerkt had. Ook in mijn huidige opleiding, kom ik erachter wat een kind nodig heeft, het belang daarvan en de gevolgen als een kind opgroeit in een onveilige omgeving. Ik kom erachter wat ik tekort ben gekomen als kind. Ik kom erachter waar ik tegenaan loop, waardoor er veel gemengde gevoelens ontstaan.

Ik snap niet dat je een kind door elkaar kunt schudden als hij in zijn luier heeft gepoept. Ik snap niet dat je zo fel uit je ogen kunt kijken waarmee je je kind bang maakt. Ik snap niet dat je niet sensitief responsief kunt zijn voor je eigen kinderen. Ik snap niet dat je als moeder zijnde niet snapt, dat je je kind een veilig en geborgen gevoel moet geven. Dat is toch logisch? Ik snap niet dat je je kind uitscheld en slaat met stokken als ze niet luisteren. Ik snap niet waarom je je eigen kind bang maakt. Ik snap niet waarom je je kind geen kind laat zijn. Ik snap niet dat jij en pa, Jan en mij zó behandeld hebben. Wij zijn zó bang geweest. Ik snap gewoon niet dat je tot 7 keer toe een kind neemt terwijl je weet dat je er niet voor kunt zorgen. Dit was allemaal vóór ze gediagnostiseerd werd. Ik snap gewoon niet dat je niet snapt dat je een kind zo niet kunt behandelen.

Na die woede wordt ik boos op mezelf en voel ik me schuldig, want de dingen die gebeurd zijn, zijn al lang geleden. Bovendien is ze veranderd en doet ze haar best, dat zie ik ook. Nu is ze ziek, dus haar iets kwalijk nemen kan ik gewoon niet.

Tegelijkertijd ben ik intens verdrietig omdat ik haar mis. Het is alsof ik steeds afscheid neem, ondanks ze er nog is. Ze is zichzelf niet.

Ma en ik werden na de uit huis plaatsing, tot 2 jaar geleden tóch close. Ik zorgde meer voor haar dan zij voor mij, en dat was prima. Ik wist niet beter, totdat ik in therapie ging. We hebben wel eens gepraat over vroeger. Ma heeft me een brief geschreven waarin stond dat ze alles voor ons heeft gedaan uit liefde, met de kennis die ze toen had. Het meest pijnlijke is nog dat het niks goed maakt, ik wou dat het allemaal goed was. Ik mis je, ik mis ons. Hoe we konden lachen en dat je gewoon jezelf was. Maar ik vraag me af of dat ooit weer zo wordt, en misschien is het maar beter van niet. Ik was nog een kind, zij mijn moeder. Maar nooit zoals ik dat bij vriendinnen zie, niet zoals ‘het hoort’, wat maakt dat ik een moeder mis. Ik kan niet met haar knuffelen en bij haar uithuilen, dat voelt zó onnatuurlijk.

De optimist die ik probeer te zijn, probeert er nu ook écht het beste van te maken. Het verleden is triest, maar ik er mijn kracht uit en pas het toe in mijn werk. Ik ben goed als pedagogisch eductief professional en weet wat een kind nodig heeft, omdat ik het tegenoverstelde heb meegemaakt. Ik kan vol trots zeggen dat kinderen zich veilig bij mij voelen en zichzelf durven te zijn. Ik laat kinderen vrij en ben er voor ze wanneer ze mij nodig hebben, in privésituaties en in mijn werk. Dat is wat mij blij en gelukkig maakt. Een veilige omgeving creëren voor kinderen, zodat ze zich optimaal kunnen ontwikkelen. Kinderen zijn de toekomst, en wij zijn hun leiders. Kinderen zijn fantastisch, maar ook zo kwetsbaar. Heb oog voor de emoties: Troost de verdrietige en kalmeer de boze. Wees je bewust van jezelf in het bijzijn van kinderen, ze voelen alles aan. Maak verbinding, heb vertrouwen, ze zijn slimmer dan je denkt. Wees positief en geduldig, en vergeet nooit: Kinderen zijn niet moeilijk, en als dat zo lijkt hebben ze jou het meest nodig.

En mam, ik zal altijd van je houden, die liefde is onvoorwaardelijk.

Ghislaine

woensdag 1 juli 2020

Lichamelijke kwaaltjes


Heyhoi,

Wat een ellende, geluk bij een ongeluk, whatever.. Ik heb zomervakantie en alleen maar goede cijfers gehaald, door naar leerjaar twee! Nu kan ik lekker werken bij Picnic en in mijn geliefde kinderopvang, geld bijverdienen, uitrusten en genieten, dacht ik. Toevallig dacht ik er van de week nog aan: Wat fijn dat ik niet meer ziekenhuis in, ziekenhuis uit ga. Ik heb écht altijd wat.

Laat ik beginnen bij het eerste: Eczeem, vanaf baby’s af aan. Gelukkig is dit al veel minder, in periodes van stress en in de winter lijkt het toe te nemen. Dan mijn luie oog, deze is niet verholpen en ik zie daar nog maar 30% mee. Op mijn tweede verjaardag (!) brak ik beide benen omdat er een stenen tafel op viel. Hiervoor heb ik 2 dagen in het ziekenhuis gelegen. Ik heb hooikoorts, ben allergisch voor huisstofmijt, honden, katten, zilver, parfum, pollen, gras… Ik heb ‘zwakke enkels’: Ik denk dat ik in mijn 25 jaar wel 7 keer verband om mijn verwikte enkels heb gehad. In 2006 brak ik mijn pols in balorig en in 2010 een scheur in mijn knie tijdens basketballen op school. Datzelfde jaar moest ik naar het ziekenhuis omdat ik een enorme puist in mijn lies had waardoor ik niet kon lopen, deze moest weggesneden worden (lekker gênant, had ik weer…!)  In 2011 werd ik gediagnosticeerd met PCOS en in 2013 mijn enkelbanden gescheurd na een poging tot fietsdiefstal (karma…).

Het grappige, doch verdrietige is dat ik vaak niet geloofd werd, tot een arts het tegendeel bewees. Ik hoorde vaak ‘’je stelt je aan’’, of mijn ouders zeiden: ‘’eigen schuld dikke bult’’, of ‘’god straft gelijk’’, maar wat ik dan verkeerd had gedaan mocht ik zelf nog even bedenken. Ik weet nog dat ik een keer niet naar mijn moeder durfde nadat ik tegen een muur had getrapt in plaats van tegen een voetbal, waardoor ik iets aan mijn enkel had. Ik ben als 7 jarig meisje naar het ziekenhuis gefietst en weer weggegaan omdat de arts zei dat ik mijn ouders moest bellen, wat ik niet durfde. Wat er daarna is gebeurd, is vaag. Wel kan ik me herinneren dat mijn vader voor me opkwam en zei dat ik naar mama moest gaan als er wat gebeurde, en dat mijn enkel verbonden werd. Als ik er nu aan terugdenk, denk ik jeetje. Het was altijd zó onzeker wanneer ik wel en niet naar mijn ouders toe kon stappen. Toen ik luizen had werd mijn moeder altijd boos en als ik in bed had geplast was ik smerig. Oh, en ik was ook lomp. Dus wanneer was dan het juiste moment om hulp te vragen? Bovendien bedenk ik me nu dat ik misschien tegen de muur aantrapte i.p.v. tegen de bal, omdat ik het niet zag wegens mijn luie oog. Waarom konden mijn ouders dat toen niet bedenken?

Ik kom terug op ‘mijn lichamelijke ongelukken’: In december 2015 ben in geopereerd aan een hernia, verlost van die vreselijke pijn. In 2017 heb ik een maagverkleining ondergaan en datzelfde jaar is mijn galblaas verwijderd vanwege galstenen, waar ik koliekaanvallen van kreeg. Verder zijn er in 2018 en 2019 in elk oog 2 chalazions (ook wel strontjes) verwijderd. Oh, en ik was al 24 jarige  besmet met krentenbaard, de hele zomer lang. 

Okey, positief blijven probeer ik écht hoor. Fijn, die maagverkleining: Ik ben daardoor 55 kilo afgevallen, waardoor ik niet meer zo vaak mijn enkels verzwik. Ik ben gezonder én kan leukere kleding kopen (gisteren heb ik weer een prachtsetje gekocht, zó blij mee!) . Voor vitaminetekort spuit ik elke drie maanden B12 bij en slik elke dag foliumzuur. Fijn dat dit kan, anders zou ik me elke dag ellendig voelen! Geen galblaas meer, maar dit is ook een orgaan wat niet persé noodzakelijk is. Ik kan eten wat ik wil, met mate, en ik heb geen koliekaanvallen meer. Voor mijn eczeem bestaan er zalfjes en crèmepjes. George, mijn grote vriend (tevens wijn-en bierkenner, dokter, klusser, kok, cabaretier, natuurkenner, nerd én uitslover (hahaha)), heeft een wondermiddel ‘goudbloemzalf, ‘Calendulan derma zalf’ aangeraden en sindsdien heb ik amper meer last van eczeem! Verder ben ik over het algemeen een gezonde jonge vrouw, ik heb een keer per jaar griep. Vaak vlak voor of tijdens de vakantie, tja dat heeft zijn voor-en nadelen..

Het verhaal is nu dat ik waarschijnlijk weer een hernia heb, ik weet hoe het voelt en ik heb weer erge last van mijn rug en benen. Maar goed, ik verander er niks aan dus kan dit het best maar accepteren. Ik ben wat dat betreft een controlefreak en wil het liefst zo snel mogelijk van de pijn af. Vanmorgen heb ik gebeld met de huisarts en pijnstillers gekregen. Ik ga mijn best doen met oefeningen, voldoende bewegen en ben dankbaar voor de medicijnen. Zojuist mijn laatste cijfer binnen: een 8,3 voor pedagogische theorieën. Kop op, stap voor stap, dag voor dag….

Ghislaine


vrijdag 26 juni 2020

Positiviteit


‘Weg met teveel spiegels’, lees ik. Ik schrijf het over mezelf maar nu denk ik: Houd je dan wel van jezelf? Hm, ik kom er later nog op terug.

Ik lees mijn blogs en ik denk: Positiviteit, where are you? Ik ben ondanks alles toch écht positief ingesteld, en wil daar ook aandacht aan besteden. Zonder positiviteit verdrink je in negatieve gedachtes en dan is het moeilijk om de positieve dingen in het leven weer te zien. Een dag is nooit perfect, alle emoties horen erbij en ik probeer ze liefdevol te verwelkomen.

Ik ben blij met vandaag. Ik ben naar het strand geweest en ondanks de plaag lieveheersbeestjes heb ik genoten: Ik ben met mijn lieve buurvrouw, tevens goede vriendin Cornelia, naar het strand geweest. Zij nam de telefoon op nadat ik een nogal confronterende afspraak had vanmorgen bij de psychiater (wat ook een ander onderwerp is). Ze fleurde me op door mij aan te horen, lieve woorden te zeggen en uit te nodigen ook naar het strand te komen: ‘Een stukje positiviteit’

Toen Cornelia weg was kwam mijn beste vriendin Kol aan, waarmee ik ook had afgesproken. We hebben heerlijk gekletst als van ouds. Och, wat had ik haar gemist! We hebben wat drankjes gedaan én gelachen. Na afloop heeft ze me thuisgebracht en we hebben een vervolgafspraak gemaakt voor morgen, dan komt ze met een andere vriendin eten.

Ik ben nog even bij een andere buurvrouw, tevens goede vriendin Stella geweest, waar ik mijn verhaal heb gedaan over de afspraak van vanmorgen. Stella is ‘mijn moeder uit de straat’ en wij hebben een bijzondere band (Ik noem  Stella, en haar man George, ook wel mijn ‘ouderbuurtjes’ (ook weer een ander verhaal)). Ze heeft mij aangehoord en mij hiervoor de tijd genomen. Stella laat mij vrij in de keuzes die ik maak, ze zorgt voor mij, zo ook vandaag.

‘s Avonds heb ik gegeten bij Cornelia, haar man en zoon. Het was gezellig, ik heb daar weer flink gelachen. Ik heb met haar mijn zielenworsten kunnen uitwisselen, zo zijn wij er voor elkaar. We lachen, gieren en brullen maar steunen elkaar ook, door dik en dun.

Na het thuiskomen kleed ik mij om en kijk ik in de spiegel. Oh, wat ben ik bruin geworden, ik vind dat ik er goed uitzie! Om nu terug te komen op ‘teveel spiegels’: Ik dacht dat het goed is om ze weg te halen zodat je niet geconfronteerd wordt met hoe je eruit ziet, en dat dát je een beter gevoel geeft. Nu denk ik: je moet jezelf altijd leuk vinden, ongeacht hóe je eruit ziet (het is een hele klus).

Ik ben dankbaar voor vandaag: Ik heb vriendinnen gezien, ben naar het strand geweest, bruin geworden, thuisgebracht, salade gegeten bij Stella (och, dat kan ze goed!), lekker gebarbecued bij Cornelia, zelfverzekerd in de spiegel gekeken en nu sluit ik de dag af door aandacht aan mezelf te besteden: Schrijven.

Echt, positiviteit geeft mij kracht en doorzettingsvermogen. Het is jouw leven en je moet zelf de slingers ophangen….

Ghislaine

woensdag 24 juni 2020

Eten, hormonen en emoties

Olááá,

De vorige keer luisterde ik een postcast waarna ik gemotiveerd raakte om te schrijven: Ik kreeg een onderwerp toegeworpen. Ik luister net weer naar de postcast ‘Lief leven’, aflevering vijf: ‘Yoni’s girlpower & zelfliefde’. Het gaat o.a. over haar eetprobleem, niet gelukkig zijn met je eigen lichaam, emoties en hormonen. Hier komt een stukje van mijn verhaal.

19 april 2017 ben ik geopereerd, ik kreeg een maagverkleining. Om precies te zijn: ‘een gastric sleeve’. Ik woog 138 kilo met een lengte van 186 cm. Voor de operatie heb ik zelfs moeten aankomen, i.v.m. de zorgverzekering heb je pas recht op een maagverkleining als je een bmi hebt van minimaal 40, ik zat er altijd nét onder. Mijn stiefmoeder, broer en goede vriendin kregen een maagverkleining en vielen veel af in korte tijd, ik wilde dat ook. Zo lang als ik me kan herinneren struggle ik met eten, afvallen en aankomen. Ik wilde ook mooi zijn, gelukkig en ik dacht dat een maagverkleining dé oplossing was.

Mijn hormoonhuishouding is ook niet helemaal wat het wezen moet. Ik werd voor het eerst ongesteld toen ik 16 was, en daarna pas een jaar later. Kortom: Érg onregelmatig. Na verschillende onderzoeken is gebleken dat ik val onder de groep vrouwen (van 5 tot 10%) die PCOS heeft. Bij vrouwen die PCOS hebben, worden in de eierstok meerdere kleine follikels gevormd, die moeilijk tot groei en ovulatie komen. Doordat de eisprong uitblijft, krijg je ook minder vaak of geen menstruatie. Door het ontbreken van een eisprong wordt de vruchtbaarheid sterk verminderd.
Mij is vertelt dat ik moest afvallen zodat de kans op vruchtbaarheid zou toenemen en mijn PCOS zou verdwijnen. Althans, dit is wat ik ervan begrepen heb. Ik ben iemand met ‘altijd wel wat’ en ik had geen volwassene aan mijn zij die de woorden van de arts kon vertalen. Ik had me er niet in verdiept, ging aan de pil, kwam nóg meer aan en óhja die verdomde/geliefde emoties en/of stemmingswisselingen ook. Ik zet ‘geliefde’ erbij, want ik heb geleerd dat alle emoties erbij horen en je lief voor jezelf moet zijn, anders wordt het alleen maar erger.

Hoe dan ook, ik wilde altijd al graag afvallen en het lukte vaak maar na verloop van tijd kwam ik toch weer aan. Daarnaast was ik een kind die áltijd op dieet was en met de kennis van nu vind ik dat een slechte aanpak. Het is een levensstijl die aangepast moet worden. Op de groepen waar ik leefde was ook weinig tijd voor de groepsleiding om te koken, dus werd er ‘makkelijk eten’ op tafel gezet. Momenteel leer ik mensen kennen die anders koken, gezond. Of moet ik zeggen ‘normaal’; gewoon vers en met aandacht en liefde gemaakt. De mensen van mijn leeftijd hebben geen tijd en weten niet beter. ‘Gemak dient de mens’, werd er geroepen. Ja ja, maar ken je de redenen? Dacht ik. Als jeugdzorg nou eens meer tijd zou nemen om uitgebreider te koken voor of met de kinderen, of als er meer naar hun behoeftes gekeken zou worden, zou het percentage kinderen dat aankomt in de jeugdzorg afnemen? Als je 't mij vraagt wel, maar dat is een ander onderwerp.

Na mijn maagverkleining woog ik op zijn minst 72kg en ik was érg tevreden. Momenteel weeg ik 78.6 kg, ik probeer een keer per week te wegen want anders slaat mijn hoofd op hol. De operatie is mijn hulpmiddel geweest en ik heb geen spijt, integendeel. Maar het blijft altijd vechten. Daarbij komt kijken dat ik mijn emoties ‘weg-eet’. Eten maakt mij gelukkig, al is het maar even. Eten troost mij, eten is mijn beste vriend tevens grootste vijand. Ik ben blij als ik eet, maar als ik teveel ongezond heb gegeten en zie dat ik een of twee kilo ben aangekomen word ik verdrietig, boos en doe ik lelijk in mijn hoofd tegen mezelf.

Aandacht en liefde heeft het kind in mij nodig, zodat ik niet overeet. Dit aan mezelf geven vind ik erg lastig, maar beetje bij beetje lukt het dankzij de therapieën die ik volg wel. Liefde begint écht bij jezelf en het komt met vallen en opstaan. Weg met teveel spiegels, perfecte instagramaccounts, jezelf vergelijken met anderen. Écht van jezelf houden, het is een hele klus.. 

Ghislaine

zondag 21 juni 2020

Rouwproces

Hoi, daar ben ik weer! 


Het is lang geleden dat ik geschreven heb, voor mijn gevoel. Ik ben veel met school bezig geweest en eigenlijk geen zin meer gehad om te schrijven. Daarnaast hield ik mijn 6minuten dagboek wel zo goed mogelijk bij en vond dat voldoende. Dit dagboek is nu vol, ik heb een nieuwe gekocht: ‘Master planner’, daar begin ik morgen in.  Ik schrijf vooral als het niet goed gaat, maar ik betrap me er net weer op dat schrijven altijd goed is; het is aandacht geven aan jezelf.


Hoe is het nu eigenlijk met je? Wat houd je zoal bezig? Ik merk dat ik verdrietig word. Ik luisterde net een postcast van ‘Lief leven’, aflevering vier. Het gaat over een jongen die zijn ouders is verloren. Zijn moeder is ongeneeslijk ziek, zijn vader overlijdt vóór zijn moeder, plotseling. Twee jaar later verliest hij zijn moeder aan kanker. Dan vertelt hij over zijn rouwproces en hoe dit voor hem werkt. Wat rouwen is. Hij definieert het als ‘liefde dat zijn adres is kwijtgeraakt’. Het raakt me diep. Hij heeft nu zijn eigen praktijk voor jongvolwassenen die in de rouw zijn, en vertelt dat rouwen een breed begrip is. Dat iedereen een verhaal anders beleeft, dat als zijn zus haar verhaal zou doen, een ander verhaal verteld wordt. Het inspireert me want hij zegt dat het goed voelt om anderen te helpen, omdat je door eigen ervaring weet hoe het is. ''Je grootste verlies en pijn omzetten naar andere mensen helpen. Verbinding maken met iemand door dat de ander zich begrepen voelt, werkt en voelt goed'', aldus Remco Groenewegen. Fantastisch, zo denk ik er ook over. Ik zet mijn kinder-en-jeugdjaren om in lering, pedagogisch medewerkers (pm'ers) coachen in het opvoeden van kinderen omdat ik weet hoe dát wel én niet moet. 


Iedereen beleeft het anders, ik heb mijn kinder-en jeugdjaren anders beleeft dan mijn broers. Ik zit in een rouwproces, wat gecompliceerd is en komt en weer gaat. Ik ben verdrietig om de ouders die niet goed voor me konden zorgen. Ik ben verdrietig om alle lieve pm'ers die wél goed voor me zorgden, aandacht en liefde gaven, maar die ik weer los moest laten. Veiligheid wat ik vond en weer verloor. Strijden in groepen, overleven. Vechten voor de liefde wat ik voelde, meer en meer willen en vastklampen vanwege de angst om weer losgelaten te moeten worden. 


Ik verhuis vanaf mijn tiende elf keer, steeds naar andere zogeheten 'leef-en-behandelgroepen'. In de jeugdzorg zat er een maximale 'verblijftijd' van twee jaar aan een groep. Mensen komen en gaan, maar wel héél erg snel. Ik ben ook in de rouw en na de beluisterde postcast heb ik de tip aangenomen om weer te gaan schrijven. Rouwen is een proces, het komt en het gaat en wil er aandacht aan geven, anders stop ik het weg: overeten, drinken, blowen... Ik zou ook wel willen praten met lotgenoten, dus ik dacht ik post het en misschien kan ik met jou kletsen.


-XXX- 

Ghislaine.